Karanlığa ıslık çalar gibi geçerken saatler

Korkusuz var olmaların telaşıyla hatırlar soruldu

Ürkek ve kararsız ertelemelere yağdı umutlar

Solgun benzinde kaç Kızılderili dumanı oldu özlemim

Öylesine sıkkın şarkıları dinlerken senden gizli

Hiç bitmeyecek derken elimde bir tutam tel, saçın

Bakakaldım kim? Nerede? Yahut ölüm gemisi? Hangi denizde?

Bir şimşek gibi çaktın, çaktın da kaçtın, çoktun ya sen oysa ben hiçtim

Islıklar arasında gülüşleri kadeh kadeh içtim, yaşam yolunda uçsuz bir yer gösterici

Kaç kını kırık kanadı dayadım da omzuma, omzumu yoktan var ettim kaç kere

Keskin gözlerim görmedi başka bir dünyayı senden öte, öteler sessizdi her gece

Sıyrık tenlere dokunan elim yanan bir kor oldu, her kaçış tümcesinde

Sıyrıldı tenim, çıplaklığım figüran dizelerde gül açtı, oysa açtı yüreğim tek bir söze

Kaypak sigaranın ateşinde ışıldadı gözlerin

Islıkta saklı bir karanlık gibi sırtına yaslarken imini sen sessizce

Aşk içre seğirtmelerle sallandı düşlerim, aşk içre olan sendin bilemedim

Kabulün geri dönüşü sert bir kaya gibi düştü üstüme

Korkusuz var olmaların telaşıyla çalan zil sesi

Karşıda tanımadığım bir ses, yabancı bir ten örtüsünde

Gitmek kolay değil de dönüş imkânsız

Dalgaların sesi ürküttüğünde sarıldın yılana

Lâl sevilere kuş kondurmuştun ya bir kere

Lâl oldun duymadın sesimi poz keserek

Döndün arkanı sessizce

El işi hüzünlerde kör yalnız kaldım

Cennet elmalarının tadı damağımda

Kanmıştım ya bir kere ses vermelerine

Saklandım bir kereliğine o saklı yarığa

Dalgaları umursamaksızın

Döndün arkanı sessizce

Sevi-getirmelerin uzağında

Haykırdım lağımcı bakışların gölgelerine

Hıçkırdım batan günün ardından

O kara gölge kaplamıştı ya içimi

Bir tek o ses vardı: dümtek

Karabasan gecelerinin renginde

Bekliyor bitmek bilmeyen sessizliğiyle

Sefertasında topladığı ölümlerin şarkısı saklı

O düşümden düşen bir ucube

Kanlı ellerinde mıncıklar yüreğimi

Acıtarak çocukluk özlemimi

Karanlıktan gülerek bakar

Sefertasında hep aynı nakaratlar

Biliyorum kapının önünde

Eğreti aşkların yılmaz bekçisi

Çatlak bir dansla sıvar gözlerimi

Geriye kalan ise sessiz karanlıklar

Vahşi ellerinde sevecen tüyler

Diken gibi batar bahaneler

Bananelerin bozduğu bağlarda

Yeşermez ki sevgiler

Biliyorum kapının önünde

Kaçamazsın hiçbir düşte

O düşümden düşen bir ucube…

Hani talihsiz anlar vardır kendimizi bir anda talihli sayıverdiğimiz. O kısacık heyecanla dünyalar bizim oluverir de arkasından gelen bir boşlukla asılı kalıveririz, öylesine sallanan bir beden ve anlamsızlığın döngüsü esir alıverir. Tozar her şey ve bildiklerimiz artık yabancılaşır çoktan kanıksanmışlığın olgunluğuyla. İşte öyle bir anda elektronik posta kutusuna düşüveren bir posta, çoktan açıklara demir almış bir yalnızlığın yadsınamaz burukluğunu bir kez daha tattırırken ağzımdan dökülüveren sadece “Ben de seni…Ben de seni çok seviyorum.” oluvermişti.

Kaç yitik zamanda harcanmıştı sevgi sözcükleri ve sadece sevmek adına yazılmış kaç sözcük, ölü aşkların tozları üzerine serpilerek gömülmüştü derinlerin en sığ yerine, tam da dokunuverecekmiş gibi gelirken bana, kaç çözülmenin ortasında ellerimde hüzünlü terk kâğıtları ile bedenimden ayrılmış ve bir daha birleşmemek üzere uzaklara, uzağına atılmıştım.

Ben de seni… Her gece insafsızca tutup ellerinden aynı hikâyeyi usanmadan tekrarlıyor ve bilmediğim dillerde seviyorum seni. Bilmemenin kıvancıyla coşuyor ve sonra kucağımda biriken yaşlara anlatıyorum nasıl da büyüdüğünü her gece… Sapkın bir edayla tamamlıyor ritüelimi ve hıçkırıklar arasında saklandığın o dağa doğru yola çıkıyor ve bir kez daha koklamak için özgürce seviyorum seni demenin o baharsı kokusunu kapatıyorum gözlerimi. Oradasın ya da sadece bir sanrısın. Sanrısız sevdalara karnım tok benim zaten,  olsun.

Şimdi anımsamıyorsun bile

Hangi devrik tümcenin içinde yeşerdiğini

Kaçı kırık sevdalar gölgelerken

İmgeni kovalıyorsun düşlerden

Düş peşime’lere takılmıyorsun artık

Sahi çoktan seçmeli ölümler yaşatmıyor seni

Nefis nefeslerin nefsi körelttiği

Bir ebelemece diyarında tu-kaka edilmiş

İğdiş sevi dizilerinin beyaz atlısı

Tökezlese de görse seni

Hafif müzik, ağır sevda, ağır müzik hafif aşk

Havada kaçamak tutkuların puslu numaraları

Her kefeye göre bir kefen, ölümlerden ölüm beğen

Suçsuz sandıklarda güvelenmiş bir beyin

Can havliyle öper seni

Arka camda izci bir serseri

Sakın inme, gördüm seni

Görmemiş gibi yumarım gözlerimi

Sen iyisi mi tut uçurtmanın öte yanından

Son hız dalışa geç

Belki tutarım seni belki tutamam

Ama kısacık da olsa yanında bir deniz feneri

Deniz nerede diye sorma

Dalgalarını kışkırtır insafsız rüzgarın nefesiyle

Elimde kaç kare varsa hepsinde sen

Hepsinde senin düş hapsine girmiş ben

Şimdi anımsamıyorsun bile

Seni ne kadar sevdiğimi

Unut istersen

o sessiz cennetin

ışık sızmaz dışarı, göremezsin

örtülü bakışların gölgesiyle

soyun şimdi,  gök müziğin ıssızlığıyla

kapa gözlerini ve sadece soyun

bedenini de ışık girsin içeri

sözlerinin ardında kapıları

o sensiz cennetin

yaşam sızmaz dışarı, hissedemezsin

aşk tufanlarının dalgalarıyla

sarıl şimdi, suyun sevgisiyle

aç kollarını ve sadece sarıl

sarıl da su değsin tenine

Tam kara karenin üstünde

Dumansız bir özlem, öylesine sakin

Elimde su şişesi,

soldan üçüncü hile

şarkının orta yeri

şişenin içinde sallanır

hava sıcak mı sıcak

kalemin ucu kırık

alttan birinci varsanı

varsayalım sevgi

hani bir zaman var

dediğimiz

gerisi yalan

dumanlar altında yanan

öylesine yabancı

geçtim bunları hep

geçemedim senden

bir tek….

Sade bir hüzün kokusu yayılır kırlara

Bir düş müydü geçmiş yoksa sahiden mi geçmiş

Bilemem…

Sessizliğe açılan küçük pencere hafiften açılır

“Sus”larıma sakladığım laterna melodilerini yalayarak

Dışarısı biraz sen, bir de gül-sen, bir de gel-sen

Bir de gözü kara bir iç çekiş her şeye rağmen

Yeşile örtünmüştün ya, öpünce açıldı, girdim içeri

Sesinde ürkek bir telaş, nasıl da sakladın kendini

Hüznün tene değmesiydin sen, öykün adında gizli

Dağların tepesinde değil, denizde bulmuştum seni

Sessizliklerin ortasında tekrarlar düşlerim kendini

Hüznün sade çiçekleri yayılır kırlara

Bir düş müydün sen yoksa ben mi düştüm

Hangi akılların göremediği kuyuya

Deniz gizlenmiş gözlerinin ardına
Ondandır dalgın bakışlarım
Susma sakın, ne söylersen söyle
Bahar müjdesi gibi cıvıldasın sesin
                                   Her hecesinde

Sadece dokunmak isterim resmine
Kaçma sakın, sadece gülmek isterim seninle…

Umutla büyüttüğün kutsal kapıdan
Kaç göçebe salyangoz gibi geçip de
Lekelerini bırakmıştır toplumsal öfkelerin
                                                               Girdabına
Kaç düğümde boğazında kalmıştır
Sevda sözcüklerinin sana düşen yarısı
                                               Bilemezsin 

Oysa hep dışarıda aradığın
İçindedir de göremezsin, görmezsin
“Artık çok geç!”lere yazıldığında hikâye
Yakamozlara bırakırsın gözyaşlarını 

Gecenin tek renk dünyasında
Zihnin bir duvar gibi kapanır üzerine
Ağlayamazsın.

öteden beri bir oyundu belki de
her hücresinde gizlenen yalan
ne zaman biri dokunmaya kalksa
kalk-gitlere düşmüştü yolu

sahici şekerlere sandıklarına kandı
sahici şekerleri ıskaladı
sahici bir ölüm son olmasa da
trajikomik bir yazgıydı

…

İpe serdiğim sevda kurudu

İpe serdiğim boynumda